Kalipè is een groet die wordt gebruikt in de Himalaya.
Ze wordt uitgesproken tegen mensen die op weg gaan naar de bergen.

Het is een wens.

Een wens om altijd in een klein, rustig tempo te blijven lopen,
zodat je uiteindelijk de top bereikt.

Kalipè

Over mij

Ik leef tussen werelden.

Tussen beleid en bergen.
Tussen structuur en stilte.
Tussen Nederland en het het bergland.

In mijn werk breng ik ordening aan.
Ik houd van systemen die kloppen.
Van processen die helder zijn.
Van verantwoordelijkheid nemen waar het diffuus wordt.

Maar wie ik ben, zit niet alleen in schema’s en plannen.

Ik ben iemand die moet bewegen.
Die ruimte nodig heeft.
Die het perspectief zoekt dat alleen ontstaat als je omhoogloopt.

De bergen zijn geen hobby.
Ze zijn een herinnering.

Aan wie ik was.
Aan wie ik werd.
Aan wie ik nog steeds ben als alles wegvalt.

Daar leerde ik vertragen.
Daar leerde ik luisteren.
Daar ontdekte ik dat kracht niet hetzelfde is als hardheid.

Daarom schrijf ik. Om vast te leggen wat onderweg zichtbaar werd.

Ik heb periodes gekend waarin ik vooral deed wat logisch was.
Wat hoorde.
Wat verwacht werd.

En ik heb geleerd dat je soms opnieuw moet kiezen.
Niet uit onvrede, maar uit trouw aan jezelf.

Wat mij drijft is ontwikkeling.
Niet groots of luid.
Maar stap voor stap.

Kalipè.

Ik geloof in aandacht.
In ritme.
In de lange lijn.

In werk dat klopt.
In keuzes die geworteld zijn.
In leven met richting.

Hier vind je geen afgerond verhaal.
Maar een mens in beweging.

En misschien is dat precies de bedoeling.