Testa di Cervetto - 18 februari 2026

Om kwart voor zes was ik wakker.

In de dagen ervoor had ik veel nagedacht over het lawinegevaar.
Die ochtend was het rustig in mijn hoofd.

Met groot lawinegevaar kan ik zelf veilige routes kiezen.
Maar ik wilde nu iets meer ruimte.
Daarom had ik een gids ingehuurd.

We ontmoetten elkaar tegenover de trattoria.
Een stevige handdruk.
Daarna reden we naar Meire Bigorie.

Bij de auto liet hij zijn uitrusting zien:
pieper, schep, sonde, sneeuwzaag, loep om kristallen te bekijken.
Hij werkt ook voor de regionale lawinedienst.
Dat gaf vertrouwen.

Onderweg wees hij toppen aan in de verte.
Mogelijke afdalingen.
Ruggen, couloirs, doorgangen.
Veel was nu te gevaarlijk.
Maar het landschap ging voor me open doordat hij het benoemde.

Ons oorspronkelijke doel lieten we los.
Bij een steile passage zei hij:
“Dit doen we niet. Te onveilig.”

Dat was helder.

De weg die we vervolgden was in de zomer een echte weg.
Nu was hij volledig volgeblazen met sneeuw.
Soms was niet meer te zien dat er ooit een weg had gelegen.

Op meerdere plekken moesten we traverseren over hard, verwaaid sneeuwdek.
Onder ons liep het steil weg.
Daar dacht ik even: als ik hier val, wordt het ingewikkeld.
Al snel werd duidelijk dat vallen geen optie was.
Gewoon scherp blijven.

We hielden een stevig maar prettig tempo.
Op de Col di Cervetto kregen we wijds uitzicht, onder andere richting de Alpi Marittime.

Via een rug bereikten we uiteindelijk de Testa di Cervetto.

Boven was het rustiger dan verwacht.
De wind viel mee.
Het werd wat warmer.

We hadden ongeveer duizend meter geklommen.
Niet uitgeput, wel voldaan.

Ik at een noedelsoep.
We maakten een paar foto’s.
De gids gaf een compliment over het tempo.
Dat doet iets, ook al zegt hij het misschien vaker.

De afdaling was minder vriendelijk.
Veel sneeuw was verwaaid.
IJsige stukken.
Een brekende korst die je net niet draagt.
Hier en daar vonden we in geulen nog wat betere sneeuw.

In het bos werd het speelser.
Slalommen tussen bomen.
Zachtere stukken.
Tot een korte buckelpiste ons weer bij het bruggetje bracht.

Terug bij de auto: high five.

Een lange dag.
Veel gezien.
Veel geleerd.

Goed gekozen om dit niet alleen te doen.