De Alpen in de verte
In de zomer van 2008 werd mijn knie geopereerd.
Een nieuwe voorste kruisband.
De revalidatie zou negen tot twaalf maanden duren.
Het vooruitzicht om een jaar stil te zitten voelde vreemd.
Ik was gewend om in beweging te zijn.
Niet per se om hoger of sneller te gaan.
Maar wel om buiten te zijn.
In de bergen.
Voor de operatie ging het eigenlijk al niet meer goed met mijn knie.
Dat was ook de reden dat ik me had laten opereren.
Maar ergens zat ook een andere gedachte.
Wat als ik dit straks niet meer kan?
Die winter gingen we naar de Vogezen.
Mijn vriendin en ik.
Sneeuwschoenen.
Ik had een oud Frans boekje gevonden op internet.
Sneeuwschoenwandelingen in de Vogezen.
De beschrijvingen waren vaag.
De kaartjes ook.
Maar het was het enige wat er was.
De eerste tocht begon langs een stille weg.
Auto parkeren.
Schoenen onder.
Even zoeken waar het pad begon.
Lopen op sneeuwschoenen is even wennen.
Naar boven lijkt het een beetje op toerskiën.
Naar beneden moet je gewoon lopen.
Die eerste dag bleef het grijs.
Mist tussen de bomen.
Bos.
Nog meer bos.
Mooi, maar ook een beetje eentonig.
De volgende dag reden we hoger de bergen in.
Naar de Grand Ballon.
De hoogste top van de Vogezen.
De rit erheen was lang.
Mijn vriendin houdt niet zo van autorijden.
Ik probeerde het onderweg wat mooier te maken dan het was.
We zijn er bijna.
Die andere weg was waarschijnlijk sneller.
Dat soort dingen.
De tocht begon opnieuw in de mist.
Een lang aanlooppad.
Grijze lucht.
We zeiden niet zoveel.
Langzaam werd het terrein opener.
De wind nam toe.
En toen, ergens boven op de bergkam, gebeurde het ineens.
De zon brak door.
De mist bleef onder ons hangen.
Een wolkendek.
Daarboven lag een heldere winterlucht.
En in de verte verschenen bergen.
Ver weg.
Maar onmiskenbaar.
De Eiger.
De Mönch.
De Jungfrau.
We stonden daar een tijd stil.
De Alpen lagen honderden kilometers verderop.
En toch leken ze dichtbij.
Alsof ze even wilden laten zien dat ze er nog waren.
Die week in de Vogezen deed iets met me.
De sneeuwschoenen hadden mijn hart gestolen.
Net als dat landschap.
Maar misschien nog wel meer het gevoel
dat bewegen weer mogelijk was.
Stap voor stap.
En dat we daar samen stonden.
Op een berg in de Vogezen.
Kijkend naar de Alpen in de verte.