De berg die groter leek van afstand

Februari 2008.

We gingen weer toerskiën.
Met drie vrienden.

Dit keer naar de Neue Bamberger Hütte, diep in de Kitzbüheler Alpen.

De voorbereiding had ik dit keer serieuzer genomen.
We zouden een paar dagen blijven, dus de hut moest een goede uitvalsbasis zijn.
Tochten voor meerdere dagen.
Niet te moeilijk.
Wel interessant.

De auto bleef beneden in het dal.
Vanaf daar begon het spoor omhoog.

Al snel bleek dat één van ons nieuwe tourschoenen had.

Nieuwe schoenen zijn vaak een goed idee.
Maar niet altijd op dag één.

Hij kreeg last van zijn hakken.

Een andere vriend had een EHBO-set bij zich.
“Stop even,” zei hij.
“Dan kun je er wat aan doen.”

Maar hij wilde door.

Dus liepen we verder.

Pas boven in de hut zagen we hoe erg het eigenlijk was.

De hut was zoals Oostenrijkse hutten vaak zijn.

Hout.
Warmte.
De geur van eten.

We sliepen met anderen op een kamer.
Aten goed.
Dronken bier.

Maar de volgende ochtend werd het serieus.

Blaren.

En skischoenen.

Wie ooit blaren heeft gehad in skischoenen weet dat het moment waarop je ze weer aantrekt geen prettig moment is.

Niemand lachte.

Maar toen hij even niet keek, wisselden we blikken uit.
Zo’n blik van: laten we hier maar even niets over zeggen.

Het eerste halfuur werd er opvallend weinig tegen hem gepraat.

Vanaf de hut zagen we de Kröndlhorn liggen.

Vanuit de hut oogde de berg groot en steil.
Zo’n top waarvan je denkt: dat wordt een serieuze klim.

Maar de route liep erachterom.

Geleidelijk.
Rustig.

Het werd een heerlijke tocht.

Goed tempo.
Mooi weer.

Dit was geen dag van spanning.
Dit was een dag waarop alles gewoon klopte.

Halverwege de middag overwogen we nog een tweede top.
Maar het lawinegevaar liep op.

Andere skiërs adviseerden het niet te doen.

Dus lieten we het.

De afdaling was de beloning.

Een paar steilere stukken.
Precies genoeg om mooie bochten te maken.

En foto’s van elkaar.

Achteraf bleef vooral dit hangen.

Dat goede voorbereiding verschil maakt.

De juiste hut.
De juiste tochten.
De juiste verwachtingen.

Misschien was dit wel het moment waarop ik begreep wat toerskiën voor mij was.

Niet het zoeken naar het grootste avontuur.

Maar dagen zoals deze.

In de bergen.
Met vrienden.
Met ruimte.

En met bergen die van afstand groter lijken dan ze zijn.